Dokumentacja medyczna służby medycyny pracy
Dokumentacja medyczna służby medycyny pracy
Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dn. 27.06.1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz.U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z późn. zm.), jednostka służby medycyny pracy prowadzi dokumentację medyczną osób objętych zakresem jej działania.
Obowiązek prowadzenia dokumentacji medycznej spoczywa także na pielęgniarkach realizujących zadania służby medycyny pracy. Szczegółowe zasady dotyczące postępowania z powyższą dokumentacją były określone w rozp. MZiOS z dn. 15.09.1997 r. (Dz.U. Nr 120, poz. 768), jednak przepisy te utraciły moc z dniem 28.06.2010 r. Lukę prawną, jaka powstała po uchyleniu wymienionego aktu wykonawczego wypełnia nowe rozp. MZ z dn. 29.07.2010 r. w sprawie rodzajów dokumentacji medycznej służby medycyny pracy, sposobu jej prowadzenia i przechowywania oraz wzorów stosowanych dokumentów (Dz.U. Nr 149, poz. 2001).
Jak wynika z § 1 ust. 1 rozp. z dn. 29.07.2010 r., dokumentacja medyczna służby medycyny pracy w zakresie profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracującymi obejmuje:
-
dokumentację medyczną indywidualną, którą stanowi karta badania profilaktycznego (wzór niniejszej karty określa załącznik do cyt. rozp.);
-
dokumentację medyczną zbiorczą, którą stanowią:
- rejestr orzeczeń lekarskich wydanych do celów przewidzianych w k.p. i przepisach wykonawczych ogłoszonych na jego podstawie,
- rejestr orzeczeń lekarskich wydawanych w celu dokonania oceny możliwości wykonywania pracy lub pobierania nauki uwzględniającej stan zdrowia i zagrożenia występujące w miejscu pracy lub nauki,
- księga przeprowadzonych kontroli,
- księga podejrzeń oraz rozpoznań chorób zawodowych,
- księga konsultacji udzielonych podstawowym jednostkom służby medycyny pracy,
- księgi odwołań od treści orzeczeń wydanych do celów, o których mowa w pierwszych dwóch punktach tego wyliczenia,
- księga wizytacji stanowisk pracy.
Zakres informacji, jakie należy zamieścić w poszczególnych częściach dokumentacji medycznej, określono w § 3–9 cyt. rozp.
Z kolei § 10 ust. 1 omawianego rozp. stanowi, że dokumentacja medyczna jest własnością podmiotów obowiązanych do jej prowadzenia. Jeżeli zadania z zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracującymi przejmie inna jednostka służby medycyny pracy, indywidualną dokumentację medyczną osoby objętej opieką przekazuje się tej jednostce za pokwitowaniem w sposób zapewniający ochronę danych osobowych. W razie zakończenia działalności przez podstawową jednostkę służby medycyny pracy dokumentacja medyczna tej jednostki jest przekazywana do właściwego terytorialnie wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy.
Dokumentacja medyczna jest przechowywana przez jednostkę służby medycyny pracy, która ją prowadzi w warunkach zapewniających ochronę danych w niej zawartych oraz zabezpieczającymi przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub utratą i dostępem osób nieupoważnionych, a także umożliwiających jej wykorzystanie bez zbędnej zwłoki.
Okres przechowywania dokumentacji medycznej służby medycyny pracy wynosi 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu, a w odniesieniu do pracowników zawodowo narażonych na czynniki rakotwórcze, mutagenne oraz biologiczne 3 lub 4 grupy zagrożenia, które mogą być przyczyną choroby wymienionej w przepisach wydanych na podstawie art. 2221 § 3 k.p. – 40 lat po ustaniu narażenia.
Rozp. z dnia 29.07.2010 r. weszło w życie z dniem ogłoszenia, czyli 16.08.2010 r.