Kadrowy Roku 2009
Kadrowy Roku 2009
Już kolejny raz z rzędu rozstrzygnięto prestiżowy konkurs Kadrowy Roku. W obecnej, siódmej edycji tego konkursu, zaszczytny tytuł najlepszego kadrowca w Polsce uzyskała Anita Pierzgalska - specjalistka ds. zarządzania kadrami w Polskim Radiu Pomorza i Kujaw z Bydgoszczy. Laureatka zgodziła się odpowiedzieć na kilka pytań dotyczących jej pracy
W ogólnopolskim finale konkursu Kadrowy Roku wzięło udział ponad 1200 kadrowców, z których każdy świetnie zna przepisy prawa pracy, zarządza ludźmi. Pani była najlepsza. Czy może Pani zdradzić naszym Czytelnikom, jakie elementy odgrywają decydującą rolę w uzyskaniu tak znakomitego rezultatu?
Pasja, dociekliwość, wytrwałość w dążeniu do zamierzonego celu to są cechy, którymi należy kierować się w pracy. To one oraz dobre słowo z ust osób życzliwych, promyk szczęścia pomogły mi zdobyć tytuł Kadrowego Roku 2009.
Jak na co dzień przygotowuje się Pani do pracy? Czy korzysta Pani z serwisów internetowych, prasy fachowej, czy może przydatne są Pani zdaniem fora internetowe, na których specjaliści mogą dzielić się swoim doświadczeniem?
Dzień pracy zaczynam od przeglądu pras. Prenumeruję dwa periodyki, które staram się na bieżąco czytać, ale już tylko w domu, gdyż w pracy nie mam na to czasu. Śledzenie nowinek to nadrzędna zasada w pracy kadrowca. Unikam czytania opinii na forach internetowych w obawie, że szukając rozwiązania na nurtujący mnie problem skupię się na zagadnieniach poruszanych przez internautów.
Zdobyła Pani największą liczbę punktów w egzaminie prawniczym. Które z pytań sprawiło Pani najwięcej problemów?
Szczerze mówiąc nie potrafię odtworzyć pytań, z którymi przyszło mi się zmierzyć. To co zapamiętałam a co wywołuje uśmiech ma mojej twarzy to, to że treść pierwszego z dziesięciu zagadnień zajmowała całą stronę A4. Pytania związane były nie tylko z regulacjami kodeksowymi, ale odnosiły się także do Ustawy o związkach zawodowych, Ustawy o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców, Ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.
Jakie procedury Pani zdaniem sprawiają najwięcej kłopotów kadrowcom? Czy są wśród nich takie, które można by uprościć ułatwiając w ten sposób pracę?
Procedura związana ze zgłoszeniem pracownika do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego oraz członków jego rodziny sprawia może nie kłopoty ale wprawia w pewne zakłopotanie. Pytania o uprawnienia emerytalno-rentowe, orzeczenia o niepełnosprawność wywołują nieprzychylny grymas twarzy pracownika, a nam kadrowcom w takiej sytuacji pozostaje tłumaczyć, że to nie nasz wymysł i musimy pozyskać te dane.
Jakie przepisy prawne Pani zdaniem należałoby uprościć, czy może doprecyzować?
Nie będę wyjątkiem jeśli wskażę, że czas pracy to największa zmora kadrowców. Dział Kodeksu pracy poświęcony tematyce, o której mowa w zdaniu poprzednim zawiera wiele definicji, które trudno zastosować w praktyce i pogodzić z potrzebami przedsiębiorcy – pracodawcy. Normy ochronne kwestionowane są przez samych pracowników. Stąd nieustanny apel do ustawodawcy, by jednak uelastycznić przepisy prawa.
Proces rekrutacyjny w ostatnich latach bardzo się zmienił. To już nie tylko wybór najlepszego C.V., ale testy psychologiczne, a nawet sprawdzanie potencjalnych pracowników na portalach społecznościowych. Co Pani myśli o takich nowinkach?
Osobiście jestem przeciwna takim praktykom. Przyznaję, że CV może okazać się niekiedy niewystarczającym źródłem informacji o potencjalnym kandydacie do pracy. Papier przyjmie wszystko, dobry strateg testy psychologiczne przechytrzy, a sprawdzanie pracowników na portalach społecznościowych to już zabawa w detektywa.
Na koniec czy mogłaby Pani przekazać jakąś radę osobom rozpoczynającym pracę na stanowisku specjalisty ds. kadr, co jest najważniejsze na początku?
1. Nie zniechęcać się przy pierwszej porażce.
2. Z pokorą przyjmować uwagi i sugestie przełożonych.
3. Uśmiechać się i powtarzać „dam sobie radę”.
4. Czytać, czytać i jeszcze raz czytać.
Rozmawiała: Grażyna Rompel-Kwiatkowska
